|
Ο
Γουλιέλμος Σουβενέλ γεννήθηκε το 1932 στην Κωνσταντινούπολη.
Ήταν Αυστριακής καταγωγής. Ο παππούς του διετέλεσε πρόξενος της
Αυστρίας στην Κωνσταντινούπολη. Το όνομά τους ήταν Σφέτσνερ.
Ο Γουλιέλμος, έχοντας
Τούρκικη υπηκοότητα, υπηρέτησε τη θητεία του στον Τούρκικο
στρατό, στα σύνορα με τη Ρωσία. Εκεί τον υποχρέωσαν να αλλάξει
επίθετο. Του το έκαναν Σουβενέλ.
Το 1955 ξέσπασε το πογκρόμ
ενάντια στους Έλληνες της Πόλης. Τα περιουσιακά στοιχεία της
οικογένειας του Γουλιέλμου δημεύτηκαν. Ο ίδιος μαζί με τους
γονείς του, ακολουθώντας την «έξοδο» της Ελληνικής μειονότητας,
έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και ήρθε στην Αθήνα.
Ο Βίλλυ, που έμαθε
κινηματογράφο στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας,
εξάσκησε αποκλειστικά το επάγγελμα του μηχανικού προβολής σε
πολλούς κινηματογράφους της Αθήνας, για μισό αιώνα περίπου.
Παρότι το επεδίωξε, δεν του
δόθηκε ποτέ η ελληνική υπηκοότητα. Για τις ελληνικές αρχές ήταν
και παρέμεινε άπατρις. Ούτε κατάφερε να βγάλει σύνταξη.
Τα τρία τελευταία χρόνια συνεργάζονταν με το ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ και
είχε αφοσιωθεί στην ανάπλαση του κινηματογράφου Φιλίπ.
Ο ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ
Ο Βίλλυ δεν ήταν ένας απλός
χειριστής της κινηματογραφικής μηχανής. Είχε πάντα μια ζωντανή
σχέση με την ταινία, την μηχανή και το πανί που βρισκόταν
απέναντί του. Αν και αθέατος στην καμπίνα ένοιωθε ότι έδινε τη
δική του παράσταση. Για την ικανοποίηση του θεατή.
Ήταν από τους τελευταίους
μηχανικούς που αποτελούν συνέχεια των μηχανικών του βωβού
κινηματογράφου που γυρίζοντας τη μανιβέλα έδιναν με την
επιτάχυνση ή την επιβράδυνση της κίνησης το δικό τους ρυθμό στην
ταινία. Αυτούς που ο
Louis Delluc
είχε παρομοιάσει με τους επαγγελματίες πιανίστες που έδειχναν
την δεξιοτεχνία τους στην ερμηνεία του ρυθμού μιας ταινίας κι ο
F.
H.
Richardson χωρίς
δισταγμό έλεγε ότι ορθώνονταν πάνω από την εργατική τάξη και
γίνονταν ένα είδος καλλιτέχνη.
Αν και στη συνέχεια οι
μηχανές προβολής απόχτησαν σταθερή ταχύτητα η δεξιοτεχνία του
μηχανικού παρέμεινε ένας καθοριστικός παράγοντας στη σωστή
προβολή μιας ταινίας. Ο Βίλλυ σε όλα αυτά έβαζε και το
συναίσθημα που του γεννούσε η ταινία. |