ΟΙ ΘΕΡΙΝΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΑΝΘΙΖΟΥΝ...

(το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Άποψη της Σύρου (Φύλλο αρ. 122, Παρασκευή 28 Μαΐου 2004 και στο ηλεκτρονικό περιοδικό FotoartMagazine - Μάϊος 2004)

Την άνοιξη – εκτός ανωτέρας βίας - οι αγροί ανθίζουν. Την ίδια περίοδο «ανθίζουν» και τα θερινά σινεμά. Βάφονται, στολίζονται και ετοιμάζονται να δεχτούν τους ευτυχείς θεατές. Χρόνια τώρα η ίδια γλυκιά επανάληψη που μόνο με μονοτονία δε μοιάζει!

Πως,  με ποιο δικαίωμα, με ποια διεστραμμένη νοητική διεργασία να φανταστείς ένα θερινό σινεμά να μετατρέπεται σε αγρό;

Τέλη Απριλίου βρέθηκα στη Σύρο. Στάθηκα μπροστά στο θερινό σινεμά «Παλλάς» στην πλατεία Μιαούλη. Το μόνο θερινό σινεμά του νησιού εδώ και χρόνια.

Στημένο από το 1951 μέσα στο αίθριο του διατηρητέου κτιρίου του «Παντοπωλείου» (κτίσμα του 1855) είναι ένα από τα πιο όμορφα θερινά σινεμά στην Ελλάδα.

Ένα σινεμά γεμάτο δυνατές μνήμες. Κυρίως από την μοναδική στο είδος της αναβίωση της κινηματογραφικής προβολής του 1900, της πρώτης σημαντικής παρουσίας του κινηματογράφου στην Ελλάδα. Αυτής που έγινε τότε στο θερινό θέατρο «Ορφεύς», στα Βαπόρια, εξαφανισμένο σήμερα. Τη στήσαμε με πολύ κόπο και ελάχιστα χρήματα το 1999.

Έτσι, κάτι σαν προσκύνημα σε τόπο ιερό, έσπρωξα τη σιδερένια πόρτα και μπήκα μέσα. Σοκ.

Το σινεμά είχε σχεδόν χαθεί. Είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες. Μαργαρίτες που βρήκαν εύφορο έδαφος να αναπτυχθούν και γιγάντωσαν.  Ξεπέρασαν το ένα μέτρο. Στο βάθος, θλιβερό κατάλοιπο μια πληγωμένη οθόνη.

Υπέροχη εικόνα αναμφισβήτητα – αν επρόκειτο για λιβάδι- που συμπληρωνόταν από τις ανθισμένες μπουκαμβίλιες και άλλα αναρριχητικά στους πλαϊνούς τοίχους. Μια πιο προσεχτική παρατήρηση του «αγρού» αποκάλυψε την ανεπιτυχή σπορά, ανάμεσα στις μαργαρίτες, πλήθους πλαστικών καρεκλών. Όλες ανεστραμμένες. Παρατημένες έτσι μετά την τελευταία παράσταση, έρμαια των ανέμων και της βροχής. Μαζί με άλλα αντικείμενα του μπαρ, θλιβερά μνημεία ανθρώπινης αδιαφορίας.

Πληροφορήθηκα ότι ο κινηματογράφος, ιδιοκτησία του Δήμου Ερμούπολης, δεν λειτούργησε πέρυσι. Δεν τον ανέλαβε κανένας ιδιώτης. Το ίδιο φοβάμαι θα γίνει και φέτος. 

Κι η δημοτική αρχή δεν φαίνεται να ενοχλείται από την απουσία κινηματογράφου στο νησί. Και κανείς άλλος. Μήπως μια όπερα αρμόζει καλύτερα στα υψηλά καλλιτεχνικά στάνταρ του νησιού κι όχι ένας χυδαίος σινεμάς;

Όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού: Οι ευτυχείς Ερμοπουλίτες δύνανται πλέον χωρίς κόπο, δηλαδή άσκοπα ταξίδια στην εξοχή, ξόδεμα βενζίνας κλπ., να μαζέψουν και να στολίσουν τα ανθοδοχεία τους με υπέροχες μαργαρίτες με ονομασία προέλευσης «κινηματογράφος Παλλάς».

Οι αδιόρθωτα ρομαντικοί, ας βάλουν στα βάζα τις αναμνήσεις τους.

ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ